நெக்ஸஸ் நூலின் மீதான எனது பார்வை-My Perspective on the Book Nexus

யுவால் நோவா ஹராரி எழுதிய நெக்ஸஸ் என்னும் புத்தகமானது எதிர்காலத்தில் செயற்கை நுண்ணறிவு வளர்ச்சி மனித சமுதாயங்களை எவ்வாறு பாதிக்கும் என்பதை விரிவாக ஆராய்கிறது.இது கற்காலம் முதல் செய்கை நுண்ணறிவு வரையிலான தகவல் வலையமைப்புக்களின் சுருக்கமான வரலாறாகும்.

ஹராரியின் ஏனைய புத்தகங்களான சேப்பியன்ஸ்,21ம் நூற்றாண்டிற்கான 21 பாடங்கள்,ஹோமோ டியஸ் போலவே இந்தப் புத்தகமும் மிகவும் சுவாரஸ்யமாகவே நகர்கிறது.அதன் தொடர்ச்சியாகவே வருகிறது எனலாம்.

வரலாற்றின் நுட்பமான விபரங்களையும் அதன் பிரமாண்டமான போக்குகளையும் ஒரு நேர்கோட்டில் இணைக்கிற தனித்துவமான திறன் ஹராரியிடம் இருக்கிறது.செயற்கை நுண்ணறிவின் தாக்கங்களைப் பற்றி நாம் அனைவரும் தீவிரமாகச் சிந்தித் கொண்டிருக்கிற இந்த இக்கட்டான ரேநத்தில் அதை ஆழமாகச் சிந்தித்து அலசுகிறது இந்த புத்தகம்.

கதைகள் நம்மை ஒருங்கிணைத்தன.முக்கியமாக நாம் ஒரு பெரிய சமூகமாக ஒற்றுமையுடன் இருப்பதற்கு கட்டக்கதைகள் முக்கிய பங்காற்றின.புத்தகங்கள் நம்முடைய கருத்துக்களைப் பரப்பின.இணையம் வரம்பில்லாத அறிவுக்கான உறுதியளித்தது.படிமுறைத் தீர்வுகள் எம்முடைய இரகசியங்களைத் தெரிந்து கொண்டு பிறகு நம்மை ஒருவரோடு ஒருவர் மோத விட்டு வேடிக்கை பார்த்தன.செயற்கை நுண்ணறிவு எம்மை என்ன பாடு படுத்தப்போகிறதோ,எம்மை எங்கே கொண்டு போய்ச் சேர்க்கப் போகிறதோ என்று தெரியவில்லை.நாம் இப்போது செய்ய வேண்டிய அவசரமான தெரிவுகள் பற்றிய விறுவிறுப்பான விவரிப்பே நெக்ஸஸ்

கடந்த 100,000 ஆண்டகளாக சேப்பியன்ஸ்களாகிய நாம் அளப்பரிய ஆற்றலை வசப்படுத்தியுள்ளோம்.ஆனால் எக்கச்சக்கமான கண்டுபிடிப்புக்களையும் வெற்றிகளையும் சாதித்திருந்தும் கூட நாம் இப்போது ஓர் இருத்தல்சார் நெருக்கடிக்குள் வசமாக சிக்கிக் கொண்டிருக்கிறோம்.நம்முடைய உலகம் பெரும் சூழலியல் சீர்குலைவின் விளிம்பில் நின்று கொண்டிருக்கிறது.சர்வதேச நெருக்கடிகளும் அரசியல் கொந்தளிப்புக்களும் அதிகரித்து இருக்கிறன.நிலைமை இப்படி இருக்கும் போது நம்மை முற்றிலும் நிர்மூலமாக்கக் கூடிய ஆபத்தை உள்ளடக்கியசெயற்கை நுண்ணறிவு யுகத்திற்குள் நாட' முழு மூச்சாக விரைநது கொண்டிருக்கிறோம்.நாம் சாதித்துள்ள அனைத்தையும் மறந்து விட்டு நம்மை நாமே அழத்தொழிக்க நாம் ஏன் இவ்வளவு துடியாகத் துடிக்கிறோம்?.

தகவல் ஓட்டம் எவ்வாறு நம்மை இங்கே கொண்டு வந்து நிறுத்தியுள்ளது என்பதை ஆய்வு செய்வதற்கு நெக்சஸ் மனித வரலாறு எனும் நீண்ட லென்ஸின் மூலம் பார்க்கிறது.கற்காலத்தில் தொடங்கி பைபிளின் திருமறையாக்கம் அச்சுப் பொறியின கண்டுபிடிப்பு வெகுஜன ஊடகத்தின் எழுச்சி.ஹராரி தகவலுக்கும் உண்மைக்கும் அதிகார அமைப்பு மறைக்கும் தொன்மவியலுக்கும் அறிவுக்கும் அதிகாரத்திற்கும் இடையேயான சிக்கலான உறவை ஆழமாகப் பரிசீலிக்கும்படி நம்மைக் கேட்டுக் கொள்கிறார்.ரோமமப் பேரரசு கத்தோலிக்கத் திருச்சபை சோவியத் ஒன்றியம் போன்ற அமைப்பு முறைகள் தம்முடைய உன்னதமான இலக்கள் கெடுநோக்குகள் ஆகிய இரண்டையுமே அடைவதற்கு தகவல்களை எவ்வாறு பயன்படுத்தின என்பதை அவர் அலசுகிறார்.மனிதனல்லாத ஒரு நுண்ணறிவு நம்முடைய இருத்தலையே அச்சுறுத்திக் கொண்டிருக்கிற இவ்வேளையில் நாம் எதிர் கொண்டுள்ள அவசரமான தேர்ந்தெடுப்புக்களைப் பற்றியும் அவர் இந்த நூலில் கூறுகிறார்.

தகவல் என்பது உண்மைக்கான கச்சாப் பொருளும் அல்ல,இது ஒரு வெறும் ஆயுதமும் அல்ல.இவ்விரு உச்ச நிலைகளுக்கும் இடையே உள்ள நம்பிக்கையூட்டும் ஓர் இடைநிலைiயை நெக்ஸஸ் ஆய்வு செய்கிறது.அதன் மூலம் நாம் அனைவரும் பகிர்ந்து கொண்டிருக்கிற மனிதத்தை அது மறுகண்டுபிடிப்பு செய்கிறது.

வரலாற்றைப் பார்க்கும் ஹராரியின் தனித்துவம்

வரலாற்றின் மிக நுட்பமான விவரங்களையும் அதன் பிரமாண்டமான போக்குகளையும் ஒரே நேர்கோட்டில் இணைத்துப் பார்க்கும் தனித்துவமான திறன் ஹராரியிடம் இருக்கிறது.

ஒரு மத நூலின் உருவாக்கத்திலிருந்து ஒரு பேரரசின் நிர்வாகம் வரை, அச்சுப்பொறியிலிருந்து வெகுஜன ஊடகங்கள் வரை, சோவியத் அதிகார அமைப்பிலிருந்து நவீன கணினி அல்காரிதங்கள் வரை — ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பில்லாதவை போலத் தோன்றும் நிகழ்வுகளுக்கிடையே ஒரு பொதுவான தொடர்பைக் கண்டுபிடித்து வாசகனுக்கு முன்வைப்பதில் ஹராரி திறமைசாலி.

அவரது அனைத்து முடிவுகளுடனும் நாம் உடன்பட வேண்டிய அவசியமில்லை. சில இடங்களில் மிகப்பெரிய வரலாற்றுச் சிக்கல்களை அவர் எளிமைப்படுத்துகிறார் என்ற விமர்சனத்தையும் முன்வைக்க முடியும். ஆனால் மிகப்பெரிய கேள்விகளை சாதாரண வாசகனையும் சிந்திக்க வைக்கும் விதத்தில் முன்வைப்பது அவரது முக்கியமான பலம்.

செயற்கை நுண்ணறிவின் தாக்கங்களைப் பற்றி உலகமே தீவிரமாகச் சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கும் இந்தக் காலகட்டத்தில் நெக்ஸஸ் வெளிவந்திருப்பது மிகவும் பொருத்தமானதாகத் தோன்றுகிறது.

AI நமது வேலைகளைப் பறித்துவிடுமா?

AI மனிதர்களைவிட புத்திசாலியாகிவிடுமா?

ஜனநாயகத்திற்கு AI அச்சுறுத்தலாகுமா?

AI உருவாக்கும் தகவல்களில் எது உண்மை என்பதை நாம் எவ்வாறு தீர்மானிப்பது?

மனிதர்களின் முடிவுகளை அல்காரிதங்கள் தீர்மானிக்கும் நிலை உருவாகுமா?

இப்படியான கேள்விகள் இன்று தொழில்நுட்ப வல்லுநர்களுக்கு மட்டும் உரியவை அல்ல. சாதாரண மனிதர்களின் அன்றாட வாழ்க்கையையே தொடும் கேள்விகளாக மாறிவிட்டன.

இந்தச் சூழலில் AI-ஐ தனித்த ஒரு தொழில்நுட்ப நிகழ்வாக மட்டும் பார்க்காமல், ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக வளர்ந்து வந்த மனித தகவல் வலையமைப்புகளின் அடுத்த கட்டமாகப் பார்க்கும்படி ஹராரி நம்மைக் கேட்கிறார்.

கதைகள் நம்மை ஒருங்கிணைத்தன

ஹராரியின் எழுத்துக்களில் தொடர்ந்து இடம்பெறும் ஒரு முக்கியமான கருத்து மனிதர்களின் கதை சொல்லும் திறன்.மனித வரலாற்றைப் புரிந்துகொள்வதற்கு இந்த ஒரு வாக்கியமே மிக முக்கியமானதாக இருக்கலாம்.

ஒரு சிங்கம் அல்லது சிம்பன்சி சிறிய சமூகக் குழுக்களில் ஒத்துழைக்க முடியும். ஆனால் ஒருவரையொருவர் நேரடியாக அறியாத இலட்சக்கணக்கான அல்லது கோடிக்கணக்கான மனிதர்கள் எவ்வாறு ஒரே நாட்டின் குடிமக்களாக, ஒரே மதத்தைச் சேர்ந்தவர்களாக, ஒரே நிறுவனத்தின் ஊழியர்களாக அல்லது ஒரே அரசியல் அமைப்பின் கீழ் வாழ முடிகிறது?அவர்கள் அனைவரும் சில பொதுவான கதைகளையும் அடையாளங்களையும் ஏற்றுக்கொள்வதன் மூலம் அது சாத்தியமாகிறது.

மதங்கள் கதைகளை உருவாக்கின.அரசுகள் தேசியக் கதைகளை உருவாக்கின.பேரரசுகள் தமது அதிகாரத்தை நியாயப்படுத்தும் கதைகளை உருவாக்கின.அரசியல் இயக்கங்கள் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய கதைகளை உருவாக்கின.பணம் கூட ஒரு வகையில் நாம் அனைவரும் ஏற்றுக்கொண்ட ஒரு பொதுவான நம்பிக்கை அமைப்பாகவே செயல்படுகிறது.

இதனால் “கதை” என்ற சொல்லை “பொய்” என்ற பொருளில் மட்டும் புரிந்துகொள்ளக்கூடாது.

ஒரு கதை வரலாற்று உண்மைகளை உள்ளடக்கியதாக இருக்கலாம். அது ஒரு சமூகத்தின் நினைவுகளைத் தாங்கியிருக்கலாம். அதேசமயம் உண்மையல்லாத தொன்மங்களையும் கொண்டிருக்கலாம்.ஆனால் அதன் மிகப்பெரிய சமூக சக்தி, பல மனிதர்களை ஒரே கற்பனையான ஒழுங்குக்குள் இணைக்கக்கூடிய திறனில்தான் இருக்கிறது.இங்கேதான் தகவலுக்கும் அதிகாரத்திற்கும் இடையிலான உறவு ஆரம்பமாகிறது.

புத்தகங்களிலிருந்து இணையம் வரை

மனிதன் பேசத் தொடங்கியபோது தகவல் வாய்மொழியாகப் பரவியது. எழுத்து உருவானபோது மனித நினைவின் எல்லைகளைத் தாண்டி தகவலைப் பாதுகாக்க முடிந்தது.பின்னர் புத்தகங்கள் நமது கருத்துகளைப் பரப்பின.

அச்சுப்பொறி தகவல் பரவலின் வேகத்தையும் அளவையும் மாற்றியது. ஒரு கருத்தை ஆயிரக்கணக்கான மக்களிடம் கொண்டு செல்ல முடிந்தது. பின்னர் செய்தித்தாள்கள், வானொலி, தொலைக்காட்சி போன்ற வெகுஜன ஊடகங்கள் தோன்றின.அதன்பின் இணையம் வந்தது.

இணையம் தோன்றியபோது மனித வரலாற்றில் முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு அறிவு ஜனநாயகப்படுத்தப்படும் என்ற நம்பிக்கை ஏற்பட்டது.

உலகின் எந்த மூலையிலும் இருக்கும் ஒருவர் ஒரு சில நொடிகளில் அளப்பரிய தகவல்களை அணுக முடிந்தது. அறிவியல் கட்டுரைகள், நூல்கள், செய்திகள், காணொளிகள், கல்வி வளங்கள் என்று தகவலுக்கான கதவுகள் திறக்கப்பட்டன.

ஆனால் விரைவில் இன்னொரு உண்மையையும் நாம் உணர்ந்தோம்.

அதிகமான தகவல் கிடைப்பது, அதிகமான உண்மை கிடைப்பதற்கு சமமானதல்ல.

இணையம் அறிவைப் பரப்பிய அதே வேகத்தில் பொய்யையும் பரப்ப முடியும்.

ஒரு விஞ்ஞானியின் பல ஆண்டுகால ஆய்வின் முடிவும், எந்த ஆதாரமும் இல்லாமல் ஒருவர் உருவாக்கிய ஒரு சதிக்கோட்பாடும் ஒரே சமூக ஊடகத் திரையில் நமக்கு முன்னால் தோன்ற முடியும்.

இதனால் மனித வரலாற்றின் மிகப்பெரிய தகவல் வலையமைப்பு உருவானபோதும், உண்மையை அடையாளம் காண்பது எளிதாகவில்லை. சில நேரங்களில் அது இன்னும் கடினமாகிவிட்டது.

Algorithmus ங்கள் நம்மைப் பற்றி அறிந்து கொண்டன

இணையத்தின் ஆரம்பகாலத்தில் நாம் தகவலைத் தேடினோம்.பின்னர் நிலைமை மாறியது.

தகவல் நம்மைத் தேட ஆரம்பித்தது.

சமூக ஊடகங்களின் Algorithmusங்கள் நாம் எதைப் பார்க்கிறோம், எதை விரும்புகிறோம், எதில் அதிக நேரம் செலவிடுகிறோம், எதைப் பகிர்கிறோம், எதற்கு கோபப்படுகிறோம் என்பதைக் கவனிக்கத் தொடங்கின.

நம்முடைய விருப்பங்கள் மட்டுமல்ல, நமது அச்சங்கள், பலவீனங்கள், அரசியல் மனப்பான்மைகள், நுகர்வுப் பழக்கங்கள் போன்றவற்றையும் கணிக்கக்கூடிய அமைப்புகள் உருவாகின.

இதில் மிகப்பெரிய பிரச்சினை என்னவென்றால், பல இணையத் தளங்களின் பொருளாதார நோக்கம் நமக்கு உண்மையை வழங்குவது அல்ல; நமது கவனத்தை அதிக நேரம் தங்களிடம் வைத்திருப்பதுதான்.

ஒரு அமைப்பு “எது உண்மை?” என்று கேட்பதற்குப் பதிலாக “எது இந்த மனிதரை இன்னும் ஐந்து நிமிடங்கள் திரையைப் பார்க்க வைக்கும்?” என்று கேட்க ஆரம்பித்தால் அதன் விளைவுகள் முற்றிலும் வேறுபட்டதாக இருக்கும்.

கோபம், பயம், வெறுப்பு, அதிர்ச்சி போன்ற உணர்வுகளைத் தூண்டும் தகவல்கள் அதிகமான ஈடுபாட்டை உருவாக்குமானால், அவற்றை அல்காரிதங்கள் முன்னிலைப்படுத்துவதற்கான தூண்டுதல் உருவாகிறது.

இதன் விளைவாக சமூகப் பிளவுகள் மேலும் தீவிரமடையலாம்.நான் இதை நெக்ஸஸ் முன்வைக்கும் முக்கியமான எச்சரிக்கைகளில் ஒன்றாகப் பார்க்கிறேன்.

செயற்கை நுண்ணறிவு இன்னொரு கருவி மட்டுமா..?

இங்குதான் AI வரலாற்றில் ஒரு முக்கியமான திருப்பத்தை ஏற்படுத்துகிறது. அச்சுப்பொறி ஒரு கருவி. அது தனக்குத்தானே ஒரு புத்தகத்தை எழுதவில்லை. வானொலி தனக்குத்தானே அரசியல் உரையை உருவாக்கவில்லை. தொலைக்காட்சி தனக்குத்தானே ஒரு கருத்தியலை உருவாக்கவில்லை. ஆனால் செயற்கை நுண்ணறிவு வேறுபட்டதாக இருக்கக்கூடும்.

அது தகவலை வெறுமனே எடுத்துச் செல்லும் குழாய் மட்டுமல்ல. அது புதிய உரைகளை உருவாக்க முடியும். படங்களை உருவாக்க முடியும்.மனிதர்களுடன் உரையாட முடியும். தகவலை வகைப்படுத்த முடியும். முடிவெடுக்கும் செயல்முறைகளில் பங்கேற்க முடியும்.

இதனால்தான் AI-ஐ வெறுமனே மற்றொரு தொழில்நுட்பக் கருவி என்று பார்க்க முடியாது என்ற ஹராரியின் எச்சரிக்கை முக்கியமானதாகிறது.மனித வரலாற்றில் முதன்முறையாக தகவல் வலையமைப்புக்குள் மனிதனல்லாத ஒரு செயற்பாட்டாளர் மிகப்பெரிய அளவில் நுழைகிறது.

இதன் எதிர்கால விளைவுகள் என்ன?

அதற்கான முழுமையான பதில் நம்மிடம் இன்னும் இல்லை.
அளப்பரிய ஆற்றலைப் பெற்ற மனிதன்

கடந்த 100,000 ஆண்டுகளில் Homo sapiens ஆகிய நாம் அளப்பரிய ஆற்றலை நமது வசப்படுத்தியுள்ளோம்.ஒரு காலத்தில் இயற்கையின் பல சக்திகளுக்கு முன்னால் மிகவும் பலவீனமாக இருந்த மனிதன் இன்று அணுவைப் பிளக்கிறான். மரபணுக்களை மாற்றுகிறான். விண்வெளிக்குச் செல்கிறான். உலகின் மறுபக்கத்தில் உள்ள ஒருவருடன் சில நொடிகளில் தொடர்புகொள்கிறான். கோடிக்கணக்கான நூல்களில் இருக்கும் அறிவை சிறிய கருவியின் மூலம் அணுகுகிறான்.

இவை அனைத்தும் வியக்கத்தக்க சாதனைகள்.

ஆனால் இங்கே ஒரு விசித்திரமான முரண்பாடு இருக்கிறது.

நமது சக்தி அதிகரித்த அளவுக்கு நமது ஞானமும் அதிகரித்திருக்கிறதா?

நாம் உருவாக்கிய சக்திகளைப் பொறுப்புடன் பயன்படுத்தக்கூடிய அளவுக்கு நமது அரசியல் அமைப்புகளும் ஒழுக்க நெறிகளும் வளர்ந்திருக்கின்றனவா?
இதற்கான பதில் அவ்வளவு எளிதானதல்ல.

முன்னேற்றத்தின் மத்தியில் இருத்தல்சார் நெருக்கடி

அறிவியல், மருத்துவம், தொழில்நுட்பம் ஆகிய துறைகளில் மனிதகுலம் அபாரமான முன்னேற்றங்களைச் சாதித்திருக்கிறது. இருந்தபோதிலும் இன்று நாம் ஓர் இருத்தல்சார் நெருக்கடியின் மத்தியில் நிற்கிறோம்.உலகம் கடுமையான சூழலியல் சீர்குலைவுகளை எதிர்கொள்கிறது. காலநிலை மாற்றம், உயிரினப் பன்மை இழப்பு, இயற்கை வளங்களின் சுரண்டல் போன்ற பிரச்சினைகள் எதிர்கால தலைமுறைகளையே பாதிக்கக்கூடியவையாக இருக்கின்றன.

அதேநேரத்தில் சர்வதேச அரசியல் நெருக்கடிகள் தொடர்கின்றன. போர்கள் இன்னும் முடிவடையவில்லை. அணு ஆயுதங்கள் இன்னும் இருக்கின்றன. சமூகங்களுக்குள் அரசியல் துருவப்படுத்தல் அதிகரிக்கிறது.

இவ்வளவு பிரச்சினைகளுக்கிடையில் இன்னொரு மிகப்பெரிய சக்தியை — செயற்கை நுண்ணறிவை — நாம் உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறோம்.

இதனால் என் மனதில் எழும் கேள்வி:

நாம் சாதித்துள்ள அனைத்தையும் மறந்துவிட்டு நம்மை நாமே அழித்துக்கொள்ள ஏன் இவ்வளவு துடியாகத் துடிக்கிறோம்?இந்தக் கேள்வியை தொழில்நுட்பத்திற்கு எதிரான கேள்வியாக நான் பார்க்கவில்லை.

மாறாக, நமது தொழில்நுட்ப ஆற்றலுக்கும் நமது கூட்டு ஞானத்திற்கும் இடையிலான இடைவெளியைப் பற்றிய கேள்வியாக பார்க்கிறேன்.
தகவல் வலையமைப்புகளின் நீண்ட வரலாறு

நாம் இன்று எதிர்கொள்ளும் பிரச்சினை திடீரென ChatGPT போன்ற AI அமைப்புகள் உருவானபோது ஆரம்பித்தது அல்ல என்பதை நெக்ஸஸ் நினைவூட்டுகிறது.தகவல் எவ்வாறு மனித சமூகங்களை உருவாக்கியது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள ஹராரி கற்காலம் வரை பின்னோக்கிச் செல்கிறார்.

பின்னர் மத நூல்களின் தொகுப்பு மற்றும் திருமறையாக்கம், நிர்வாக ஆவணங்கள், அச்சுப்பொறி, பேரரசுகளின் தகவல் அமைப்புகள், வெகுஜன ஊடகங்கள், நவீன அரசியல் பிரசாரம், கணினி வலையமைப்புகள் என நீண்ட வரலாற்றுப் பாதையில் பயணிக்கிறார்.

ரோமப் பேரரசு, கத்தோலிக்கத் திருச்சபை, சோவியத் ஒன்றியம் போன்ற பல்வேறு அமைப்புகள் தகவலை எவ்வாறு பயன்படுத்தின என்பதையும் அவர் விவாதிக்கிறார்.

இவை ஒன்றுக்கொன்று மிகவும் வேறுபட்ட அமைப்புகள்.ஆனால் அனைத்திற்கும் ஒரு பொதுவான தேவை இருந்தது:மிகப்பெரிய எண்ணிக்கையிலான மனிதர்களை ஒருங்கிணைப்பது.அதற்கு தகவல் தேவைப்பட்டது.சட்டங்கள் எழுதப்பட வேண்டும்.ஆணைகள் பரவ வேண்டும். நம்பிக்கைகள் கற்பிக்கப்பட வேண்டும்.வரி வசூலிக்கப்பட வேண்டும். குடிமக்கள் பதிவு செய்யப்பட வேண்டும்.எதிரிகள் அடையாளம் காணப்பட வேண்டும்.அரசின் அல்லது அமைப்பின் நியாயத்தன்மை விளக்கப்பட வேண்டும்.

இதனால் தகவல் என்பது வெறுமனே அறிவைப் பற்றியது அல்ல. அது நிர்வாகம் மற்றும் அதிகாரத்துடனும் ஆழமாகப் பிணைந்திருக்கிறது. தகவல் என்பது உண்மையா?நெக்ஸஸ் நூலில் என்னை மிகவும் சிந்திக்க வைத்த கருத்துகளில் ஒன்று தகவலுக்கும் உண்மைக்கும் இடையிலான வேறுபாடு.

பொதுவாக நாம் தகவல் என்றாலே அது உண்மையை நோக்கிச் செல்கிறது என்று நினைக்கிறோம்.

ஆனால் வரலாறு அப்படிச் சொல்லவில்லை.

மிகப்பெரிய அளவில் பரவிய தகவல்கள் அனைத்தும் உண்மையானவை அல்ல.ஒரு பொய் கூட கோடிக்கணக்கான மனிதர்களை ஒன்றிணைக்க முடியும்.ஒரு தொன்மம் ஒரு பேரரசை நிலைநிறுத்த உதவலாம்.ஒரு தவறான அரசியல் பிரசாரம் ஒரு சமூகத்தைப் பிரிக்க முடியும்.எனவே ஒரு தகவல் வலையமைப்பின் வெற்றியை அது எவ்வளவு உண்மையைப் பரப்புகிறது என்பதன் அடிப்படையில் மட்டும் அளவிட முடியாது.அது மனிதர்களை எவ்வளவு திறம்பட இணைக்கிறது என்பதும் அதன் சக்தியின் ஒரு பகுதியாகும்.

ஆனால் இங்கே மிகப்பெரிய ஆபத்தும் இருக்கிறது.மனிதர்களை இணைப்பதில் திறமையான ஒரு பொய், தனிமையில் இருக்கும் உண்மையைவிட அரசியல் ரீதியாக அதிக சக்தி வாய்ந்ததாக மாறலாம். இந்தப் பிரச்சினை AI யுகத்தில் இன்னும் பெரிதாகலாம்.

AI காலத்தில் உண்மை

ஒரு காலத்தில் போலியான ஒரு புகைப்படத்தை உருவாக்குவதற்கே நிபுணத்துவம் தேவைப்பட்டது.இப்போது சில வினாடிகளில் நம்பத்தகுந்ததாகத் தோன்றும் படங்கள், குரல்கள், காணொளிகள், கட்டுரைகள் போன்றவற்றை உருவாக்க முடிகிறது.எதிர்காலத்தில் உண்மையான மனிதன் எழுதிய கட்டுரைக்கும் AI உருவாக்கிய கட்டுரைக்கும் வேறுபாடு கண்டுபிடிக்க முடியாத நிலை இன்னும் அதிகரிக்கலாம்.

ஒரு அரசியல்வாதி சொல்லாததை அவர் சொன்னது போல உருவாக்க முடியும்.
 ஒருவர் செய்யாத செயலை அவர் செய்தது போல காணொளி உருவாக்க முடியும்.ஆயிரக்கணக்கான போலி சமூக ஊடகக் கணக்குகள் மனிதர்களைப் போல உரையாட முடியும்.

அப்போது ஒரு அடிப்படையான கேள்வி எழுகிறது:

நாம் எதை நம்புவது?

இதுதான் AI பற்றிய விவாதத்தில் தொழில்நுட்பத்தைவிட மிகப்பெரிய சமூகப் பிரச்சினையாக இருக்கலாம்.ஜனநாயகம் செயல்படுவதற்கு மக்கள் அனைத்திலும் ஒரே கருத்தைக் கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை. ஆனால் குறைந்தபட்சம் எது நடந்தது என்பதைக் கண்டறியக்கூடிய பொதுவான தகவல் அமைப்புகள் தேவை.அந்த அடித்தளமே சிதைந்துவிட்டால் ஜனநாயக விவாதம் மிகவும் கடினமாகிவிடும்.

அதிகாரமும் தகவலும்

“அறிவு என்பது அதிகாரம்” என்ற கருத்தை நாம் அடிக்கடி கேள்விப்படுகிறோம்.ஆனால் நெக்ஸஸ் படித்தபோது எனக்குத் தோன்றுவது இதைவிடச் சிக்கலான ஒன்று.தகவல் ஓட்டத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதும் அதிகாரம்.

யாருக்கு என்ன தகவல் கிடைக்கிறது?

எந்தத் தகவல் மறைக்கப்படுகிறது?

எந்தச் செய்தி மீண்டும் மீண்டும் காட்டப்படுகிறது?

எந்தக் குரல் பெரிதாக்கப்படுகிறது?

எந்தக் குரல் காணாமல் போகிறது?

இவை அனைத்தும் அதிகாரத்தின் கேள்விகள்.

முன்பு அரசர்கள், மத அமைப்புகள், அரசுகள் அல்லது ஊடக நிறுவனங்கள் இந்தத் தகவல் வாயில்களின் முக்கியக் காவலர்களாக இருந்திருக்கலாம்.

இன்று பெரும் தொழில்நுட்ப அமைப்புகளும் அல்காரிதங்களும் அந்த இடத்தில் பங்கேற்கின்றன.

நாளை AI அமைப்புகள் நாம் உலகைப் புரிந்துகொள்ளும் முக்கிய இடைத்தரகர்களாக மாறினால், அவற்றைக் கட்டுப்படுத்துபவர்களுக்கு எவ்வளவு அதிகாரம் கிடைக்கும்?

அல்லது இன்னும் கடினமான கேள்வி:

AI அமைப்புகளின் செயல்பாடுகளை அவற்றை உருவாக்கிய மனிதர்களாலேயே முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாத நிலை வந்தால் அதிகாரம் உண்மையில் யாரிடம் இருக்கும்?

மனிதனல்லாத நுண்ணறிவின் வருகை

என்னைப் பொறுத்தவரையில் நெக்ஸஸ் நூலின் மிக முக்கியமான பகுதி இதுதான்.மனிதன் இதுவரை பல சக்திவாய்ந்த கருவிகளை உருவாக்கியிருக்கிறான்.கத்தி, துப்பாக்கி, அச்சுப்பொறி, நீராவி இயந்திரம், அணுகுண்டு, கணினி—அனைத்தும் மனிதனின் சக்தியை அதிகரித்தன.ஆனால் அவை தாமாகவே முடிவெடுக்கவில்லை.AI அமைப்புகள் அந்த எல்லையை மங்கச் செய்கின்றன.ஒரு AI அமைப்பு தகவலைப் பகுப்பாய்வு செய்யலாம். புதிய உள்ளடக்கத்தை உருவாக்கலாம். மற்ற கணினி அமைப்புகளுடன் தொடர்புகொள்ளலாம். மனிதர்களின் நடத்தையைப் பாதிக்கும் பரிந்துரைகளை வழங்கலாம்.எனவே AI என்பது நம்முடைய கையில் இருக்கும் இன்னொரு சுத்தியல் மட்டுமல்ல.அது தகவல் உலகிற்குள் நுழையும் புதிய வகையான செயற்பாட்டாளராக மாறக்கூடும்.

இதன் பொருள் AI கட்டாயமாக மனிதகுலத்தை அழித்துவிடும் என்பதல்ல. அதேபோல் AI நிச்சயமாக அனைத்து மனிதப் பிரச்சினைகளையும் தீர்த்துவிடும் என்றும் கூற முடியாது.இரண்டு நிலைப்பாடுகளுமே அளவுக்கு மீறிய உறுதிப்பாடுகள்.நாம் எதிர்கொள்ளும் உண்மையான பிரச்சினை நிச்சயமின்மை.

தொழில்நுட்பத்தை நிறுத்துவதா தீர்வு?

AI-ஐப் பற்றிய அச்சத்திலிருந்து “அப்படியானால் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியை நிறுத்திவிடலாம்” என்ற முடிவுக்கு வருவது எளிது.ஆனால் அது நடைமுறையில் சாத்தியமா?ஒரு நாடு AI ஆராய்ச்சியை நிறுத்தினால் மற்றொரு நாடு தொடரலாம். ஒரு நிறுவனம் நிறுத்தினால் அதன் போட்டியாளர் தொடரலாம்.

அறிவியல் அறிவைக் கண்டுபிடித்த பிறகு அதை முற்றிலும் மறந்துவிட முடியாது.

எனவே கேள்வி “AI வேண்டுமா, வேண்டாமா?” என்பது மட்டுமல்ல.எப்படிப்பட்ட AI வேண்டும்? யார் அதை உருவாக்க வேண்டும்? எந்த விதிமுறைகளின் கீழ் அது செயல்பட வேண்டும்? அதன் முடிவுகளுக்கு யார் பொறுப்பு? அதன் தவறுகளை எவ்வாறு கண்டறிந்து திருத்துவது?இவைதான் முக்கியமான கேள்விகள்.

சுயதிருத்த அமைப்புகளின் அவசியம்

ஒரு தகவல் வலையமைப்பு தவறு செய்வது தவிர்க்க முடியாதது.மனிதர்களும் தவறு செய்கிறார்கள். அறிவியல் நிறுவனங்களும் தவறு செய்கின்றன. நீதிமன்றங்களும் அரசுகளும் ஊடகங்களும் தவறலாம்.எனவே ஒரு நல்ல அமைப்பின் அடையாளம் அது ஒருபோதும் தவறு செய்யாதது அல்ல.தவறு செய்தபோது அதை அடையாளம் கண்டு திருத்திக்கொள்ளக்கூடிய திறன் அதற்கு இருக்கிறதா? என்பதே முக்கியமானது.அறிவியலின் மிகப்பெரிய பலங்களில் ஒன்று இதுதான்.ஒரு கோட்பாடு தவறாக இருக்கலாம். ஆனால் புதிய ஆதாரங்கள் வந்தால் அதை மாற்றுவதற்கான ஒரு முறையை அறிவியல் குறைந்தபட்சம் கொள்கை அளவில் ஏற்றுக்கொள்கிறது.ஜனநாயகத்திலும் இதேபோன்ற சுயதிருத்த அமைப்புகள் உள்ளன — தேர்தல்கள், நீதிமன்றங்கள், சுதந்திர ஊடகங்கள், எதிர்க்கட்சிகள், பொது விவாதம் போன்றவை.அவை அனைத்தும் குறைபாடுகளற்றவை அல்ல.ஆனால் அதிகாரத்தின் தவறுகளைச் சுட்டிக்காட்டுவதற்கான இடங்களை உருவாக்குகின்றன.AI காலத்தில் இதுபோன்ற சுயதிருத்த அமைப்புகள் இன்னும் முக்கியமாகின்றன. நெக்ஸஸ் எனக்குள் எழுப்பிய மிகப்பெரிய கேள்வி இந்த நூலை வாசித்த பிறகு எனக்குள் மீண்டும் மீண்டும் எழுந்த கேள்வி ஒன்று இருக்கிறது: மனிதகுலத்தின் உண்மையான பிரச்சினை அறிவின்மையா?நமக்கு இன்று தகவல் இல்லையா?

காலநிலை மாற்றம் பற்றி தெரியாதா? போர் எவ்வளவு அழிவை ஏற்படுத்துகிறது என்று தெரியாதா? அணு ஆயுதங்களின் விளைவுகள் தெரியாதா? வெறுப்புப் பிரசாரம் சமூகங்களை எவ்வாறு அழிக்கிறது என்று வரலாறு சொல்லவில்லையா?இவை அனைத்தும் நமக்குத் தெரியும். அப்படியானால் பிரச்சினை வெறுமனே அறிவின்மை அல்ல.அறிந்ததைச் சரியாகப் பயன்படுத்த முடியாத நமது கூட்டு இயலாமையும் ஒரு முக்கியமான பிரச்சினை.

இதனால்தான் மனிதனின் புத்திசாலித்தனத்திற்கும் மனிதனின் ஞானத்திற்கும் இடையே வேறுபாடு இருக்கிறது என்று நான் நினைக்கிறேன். ஒரு அணுகுண்டை உருவாக்குவது புத்திசாலித்தனத்தின் சாதனை.அதைப் பயன்படுத்தாமல் இருப்பது ஞானத்தின் சோதனை.அதேபோல மிகச் சக்திவாய்ந்த AI-ஐ உருவாக்குவது மனித அறிவின் சாதனையாக இருக்கலாம். ஆனால் அந்த AI மனித சுதந்திரம், கண்ணியம், ஜனநாயகம் மற்றும் மனிதகுலத்தின் எதிர்காலத்தைப் பாதுகாக்கும் வகையில் செயல்படுமாறு அமைப்பதுதான் நமது ஞானத்தின் சோதனையாக இருக்கும்.ஹராரியுடன் முழுமையாக உடன்பட வேண்டுமா?

நெக்ஸஸ் வாசிக்கும் போது ஹராரி முன்வைக்கும் ஒவ்வொரு கருத்தையும் வரலாற்று உண்மையின் இறுதி முடிவாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியதில்லை என்று நான் நினைக்கிறேன்.அவரது மிகப்பெரிய பலமே சில சமயங்களில் அவரது பலவீனமாகவும் மாறுகிறது.

ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளைக் கொண்ட மனித வரலாற்றை ஒரு பொதுவான கோட்பாட்டுக்குள் கொண்டு வரும்போது, தவிர்க்க முடியாமல் சில நுணுக்கங்கள் இழக்கப்படுகின்றன.மதம், பேரரசுகள், தேசியம், ஜனநாயகம், தகவல் போன்ற மிகச் சிக்கலான விஷயங்களை “வலையமைப்பு” என்ற பொதுவான கண்ணோட்டத்தில் பார்க்கும்போது அந்த அமைப்புக ளுக்கிடையிலான வரலாற்று வேறுபாடுகள் சில நேரங்களில் பின்னணிக்குச் செல்லக்கூடும்.

AI பற்றிய மிக மோசமான எதிர்காலச் சாத்தியங்களுக்கும் ஹராரி அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறார் என்று சில வாசகர்கள் உணரலாம்.ஆனால் அதனால் நூலின் மதிப்பு குறைவதில்லை.ஏனெனில் ஹராரியின் முக்கியமான பங்களிப்பு எல்லாவற்றுக்கும் இறுதியான பதிலை வழங்குவதில் இல்லை.நாம் கேட்க வேண்டிய பெரிய கேள்விகளை நம்மிடம் கேட்க வைப்பதில்தான் இருக்கிறது.

எனது பார்வையில் நெக்ஸஸ்

என்னைப் பொறுத்தவரையில் நெக்ஸஸ் செயற்கை நுண்ணறிவைப் பற்றிய புத்தகம் மட்டுமல்ல.

இது மனிதகுலம் தன்னைத்தானே பார்த்துக்கொள்ளும் ஒரு கண்ணாடி.நாம் கதைகளை உருவாக்கினோம்.அந்தக் கதைகள் நம்மை இணைத்தன.எழுத்தை உருவாக்கினோம்.அது மனித நினைவின் எல்லைகளை விரிவுபடுத்தியது. புத்தகங்களை உருவாக்கினோம்.அவை கருத்துகளை தலைமுறைகளைக் கடந்து கொண்டு சென்றன.அச்சுப்பொறியை உருவாக்கினோம்.அது தகவலின் அளவையும் வேகத்தையும் மாற்றியது.வெகுஜன ஊடகங்களை உருவாக்கினோம்.அவை ஒரே செய்தியை கோடிக்கணக்கான மனிதர்களிடம் கொண்டு சென்றன.இணையத்தை உருவாக்கினோம்.அது உலகத்தையே ஒரே தகவல் வலையமைப்பாக இணைத்தது.அல்காரிதங்களை உருவாக்கினோம். அவை நம்மைப் பற்றி நம்மைவிட அதிகமாக அறிந்துகொள்ள ஆரம்பித்தன. இப்போது AI-ஐ உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறோம். அது நமது தகவல்களை வெறுமனே சேமிக்கவோ பரப்பவோ மட்டும் செய்யவில்லை.அது தகவலை உருவாக்கத் தொடங்கியுள்ளது. இதற்குப் பிறகு என்ன? அதற்கான பதில் இன்னும் எழுதப்படவில்லை.

முடிவுரை

நெக்ஸஸ் எனக்கு ஒரு முக்கியமான உண்மையை நினைவூட்டுகிறது:தகவல் என்பது உண்மைக்கான கச்சாப்பொருள் மட்டுமல்ல; அதேபோல் அது வெறுமனே அதிகாரத்திற்கான ஆயுதமும் அல்ல.இந்த இரண்டு உச்சநிலைகளுக்கும் இடையில் மிகவும் சிக்கலான ஓர் இடத்தில் தகவல் செயல்படுகிறது.அது மனிதர்களை இணைக்கிறது.அது சமூகங்களை உருவாக்குகிறது.அது அறிவைப் பாதுகாக்கிறது. அது அதிகாரத்தை உருவாக்குகிறது.அதேநேரத்தில் அது பொய்களைப் பரப்பவும், சமூகங்களைப் பிரிக்கவும், மனிதர்களைக் கட்டுப்படுத்தவும் பயன்படலாம்.இந்த இரட்டைத் தன்மையைப் புரிந்துகொள்ளாமல் AI யுகத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது.

செயற்கை நுண்ணறிவு மனிதகுலத்தின் மீட்பராக வருமா அல்லது அழிவுக்கான கருவியாக மாறுமா என்று இப்போது உறுதியாகக் கூறுவது சாத்தியமில்லை.ஒருவேளை இந்த இரண்டு கேள்விகளுமே தவறாக இருக்கலாம்.ஏனெனில் AI-க்கு தனியாக ஒரு விதி எழுதப்பட்டிருக்கவில்லை. அதை நாம் எந்த அரசியல், பொருளாதார, சமூக மற்றும் ஒழுக்க அமைப்புகளுக்குள் உருவாக்குகிறோம் என்பதுதான் முக்கியம்.

எனவே எதிர்காலத்தைப் பற்றிய மிக முக்கியமான கேள்வி,“AI என்ன செய்யப்போகிறது?”என்பது மட்டுமல்ல.அதற்கு முன்னால் நாம் கேட்க வேண்டிய இன்னும் முக்கியமான கேள்வி,“AI என்ன செய்ய அனுமதிக்கப்பட வேண்டும் என்பதை மனிதர்களாகிய நாம் எவ்வாறு தீர்மானிக்கப்போகிறோம்?”என்பதாகும்.

கடந்த 100,000 ஆண்டுகளில் மனிதன் அளப்பரிய அறிவையும் ஆற்றலையும் பெற்றிருக்கிறான். ஆனால் அதிகமான ஆற்றல் எப்போதும் அதிகமான ஞானத்தை உருவாக்கவில்லை என்பதை வரலாறு மீண்டும் மீண்டும் காட்டியுள்ளது. இப்போது நம்முடைய கைகளில் இருக்கும் தொழில்நுட்ப ஆற்றல் முன்னெப்போதையும் விடப் பெரிதாகிக் கொண்டிருக்கிறது.எனவே நமது பொறுப்பும் அதே அளவுக்கு பெரிதாகிறது.

நாம் உருவாக்கும் இயந்திரங்கள் எவ்வளவு புத்திசாலித்தனமாக மாறுகின்றனவோ, மனிதர்களாகிய நாம் அவற்றை எவ்வாறு பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதில் அதைவிட ஞானமுள்ளவர்களாக மாற வேண்டிய கட்டாயம் இருக்கிறது.என்னைப் பொறுத்தவரையில் இதுதான் நெக்ஸஸ் நூலின் மிக முக்கியமான செய்தி.இந்த நூல் எதிர்காலம் எப்படி இருக்கும் என்று நமக்குத் தீர்க்கதரிசனம் சொல்லவில்லை.

மாறாக,

எதிர்காலம் இன்னும் தீர்மானிக்கப்படவில்லை; ஆனால் அதைத் தீர்மானிக்கக்கூடிய மிக முக்கியமான காலகட்டத்தில் நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம் என்று எச்சரிக்கிறது.கற்காலத்தில் நெருப்பைச் சுற்றி அமர்ந்து கதைகளைப் பகிர்ந்துகொண்ட Homo sapiens, இன்று தன்னுடன் பேசக்கூடிய இயந்திரங்களை உருவாக்கும் நிலைக்கு வந்திருக்கிறான்.அந்தப் பயணம் வியப்புக்குரியது.ஆனால் அடுத்த பயணம் எங்கே முடியும் என்பது நமக்குத் தெரியாது.ஒரு காலத்தில் கதைகள் நம்மை இணைத்தன.பின்னர் புத்தகங்கள் நமது சிந்தனைகளை இணைத்தன.இணையம் உலகத்தை இணைத்தது.அல்காரிதங்கள் நமது கவனத்தைப் பிடித்தன.இப்போது செயற்கை நுண்ணறிவு நமது தகவல் உலகிற்குள் நேரடியாக நுழைந்திருக்கிறது.

அடுத்து என்ன நடக்கும்?

அதற்கான பதிலை ஹராரி மட்டும் எழுதப்போவதில்லை.தொழில்நுட்ப நிறுவனங்கள் மட்டும் எழுதப்போவதுமில்லை.அரசுகள் மட்டும் எழுதப்போவதுமில்லை.நாம் அனைவரும் எடுக்கும் அரசியல், சமூக, தொழில்நுட்ப மற்றும் ஒழுக்கத் தீர்மானங்களின் மூலமே அந்தப் பதில் எழுதப்படும்.அதனால்தான் நெக்ஸஸ் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய ஒரு புத்தகமாக மட்டும் இல்லாமல், எதிர்காலத்தின் மீதான நமது பொறுப்பைப் பற்றிய புத்தகமாகவும் எனக்குத் தோன்றுகிறது.

மனிதன் உருவாக்கிய தகவல் வலையமைப்புகள் இதுவரை மனித வரலாற்றை வடிவமைத்திருக்கின்றன.இனி அந்த வலையமைப்புகளை மனிதனல்லாத நுண்ணறிவுகளும் வடிவமைக்கத் தொடங்கலாம்.அப்படியான ஒரு உலகில் மனிதனின் இடம் என்ன?உண்மையின் இடம் என்ன?சுதந்திரத்தின் இடம் என்ன?ஜனநாயகத்தின் இடம் என்ன?மனிதர்களுக்கிடையிலான நம்பிக்கையின் இடம் என்ன? இவற்றுக்கான இறுதியான பதில்களை நெக்ஸஸ் வழங்கவில்லை.

ஆனால் அந்தக் கேள்விகளை நாம் இனியும் புறக்கணிக்க முடியாது என்பதை மிகவும் வலுவாக உணர்த்துகிறது.அதுவே, என் பார்வையில், நெக்ஸஸ் நூலின் மிகப்பெரிய வெற்றி.வாசிப்போம்